Stil zijn

Ik wandel met Beer, mijn hond. Ik wandel op een mooie vroege zondagochtend naar mijn favoriete plekje aan de Rijn. Door de prachtige uiterwaarden naar het water. Alles rustig en vredig…

Ik ga zitten en kijk naar het water. Ik word even stil. Ik zie de verscheidenheid aan stenen, ik ruik het water en ik sluit mijn ogen.

 

Ik hoor…..

 

Jeetje wat hoor ik allemaal…het is een ontzettende herrie!

De wind waait om mijn oren, het water klotst tegen de keien, ganzen vliegen krijsend over de Rijn. Alles behalve rustig en vredig….

 

Ik voel…..

 

lichte irritatie door het “gekrijs” van de ganzen,

koude rillingen van de windvlagen die door mijn jas waaien,

voeten die nat en koud worden van het water,

onrust in mijn hoofd over mijn ‘to-do lijst’ van vandaag,

mijn hart die onrustig klopt,

lichte gejaagdheid om op tijd thuis te zijn voor het ontbijt…

 

Aha… de natuur is gewoon zoals die is, meebewegend met de seizoenen, wind, kou, zon, regen, hitte, vol met beweging en geluiden, daar kan ik niet de “schuld” aan geven!

Het is iets in mij wat irritatie en onrust veroorzaakt.

 

Mijn kaken en mijn buik voelen wat gespannen en mijn rug is wat strak.

 

Ik luister….

 

De onrust wil even gehoord worden!

De zomervakantie is ten einde, morgen start mijn dag op school weer; nieuwe klas, nieuwe kinderen, nieuw schooljaar.

Dat vraagt gewoon om even wat aandacht, niks meer, niks minder. Even stil staan bij…

 

Opeens hoor ik rustig kabbelend water,

Ganzen die in alle rust overvliegen,

Wind die blaast in mijn gezicht, verfrissend en strelend.

 

Ik doe mijn ogen open…

 

Beer is heerlijk aan het graven in het zand, ik verwonder mij over de intense kleuren van de rivierstenen en ben onder de indruk van de grijswitte wolkenlucht.

Zo, mijn dag is begonnen.

Ontspannen loop ik naar huis, op naar een lekker ontbijt!

 

Wat hoor jij als je stil bent?